Diabolik Lovers – Rozdział 5

edit | poniedziałek, 21.08.2017 | całkowicie nowa historia!

K r w a w e  l a l k i 

❝ nie wiedzieli, że krocie krwawych lalek mieli ❞

               Otworzyłam oczy. Stałam na środku pomieszczenia otoczona przez mnóstwo kobiet. Każda miała na sobie innego rodzaju białą suknie. Pięknie ułożone włosy. Niektóre miały bukiety kwiatów, a nawet welony. Panny młode. Piękne, niczym porcelana twarze. Olśniewały swoim urokiem i niewinnym wyglądem. Jednak się nie poruszały, każda stała. Wydawały się zaklęte i smutne. Ich twarz wyrażał czysty smutek. Nawet wyglądające jak u lalki, sztuczne oczy, miały w sobie błysk nieokiełznanego smutku. Wciągnęłam ciężko powietrze, niepewnie, ale uważnie, patrząc na przedziwne duże lalki w postaci panny młodej. Spróbowałam się poruszyć, obawiając zostać w tym miejscu, jednakże ani drgnęłam. Z szokiem spojrzałam w dół. Zakuło mnie w szyi. Jednak moich nóg nic nie powstrzymywało. Postanowiłam więc wspomóc je rękoma. Nie pomagał mi fakt, że zawędrowałam gdzieś w głąb rezydencji w koszuli nocnej. Nie wiedziałam gdzie byłam, a przede wszystkim jak się tu dostałam. Ręce także nie drgnęły. Teraz był czas na panikowanie. Kompletnie nie wiedziałam co z tym wszystkim zrobić. Łzy boleśnie zakuły mnie w kąciki oczu. Nagle upadłam, a świat zawirował.
               Zamrugałam pośpiesznie powiekami, żeby wyostrzyć obraz. Poczułam dziwną lekkość, więc spojrzałam w dół. Ku mojemu zdziwieniu, podłoga była pod moim nosem. Z przerażeniem podniosłam oczy wyżej. Chciałam pisnąć, nie, krzyczeć z przerażenia, jednak nie potrafiłam dobyć głosu. Lęk jaki mnie ogarnął, był nie do zniesienia. Przede mną stała postać bez głowy. Nieruchoma. Z szyi wystawał koniec kręgosłupa. Nagle z wielkim rozbryzgiem, wytrysnęła krew, a ciało dostało konwulsji, po czym upadło. Nie chciałam na to patrzeć, ale moje powieki były jak przyszyte, nie chciały się zamknąć. Wykrzywiłam się w grymasie bólu, strachu i obrzydzenia, jednak nie mogłam poczuć tego dogłębnie. Krew ubrudziła lalki stojące z boku. Ich suknie natychmiastowo przemieniły się w ciemny szkarłat. Koło ciała powstała wielka kałuża krwi, w której drgało. W mojej koszuli nocnej. Moje ciało. W oczach widziałam powoli tylko czerwień. Szczypało mnie w nie za każdym mrugnięciem.
               — Uciekaj! Nie, uratuj nas, a potem uciekniemy razem! Błagam! — usłyszałam, jakby w oddali, przerażony kobiecy głos. Następnie następny, następny i następny.
               Wszystkie zlały się w dziwny lament, a ja krzyczałam nie wydobywając głosu. Krew wypływająca z oczu, piekła mnie niemiłosiernie. Wszystko potęgował ból w szyi, której już nie miałam. Pozostała tylko elastyczna skóra. Obrzydliwie śmierdziało. Lalki nagle ożyły i darły się. Jedna za drugą. Coraz głośniej i głośniej. Nagle ich oczy wypłynęły, upadając na podłogę. Podskakiwały wysoko, jak kauczukowe piłki, ciesząc się niespodziewaną wolnością. Z oczodołów panien młodych, wyciekała smolista ciecz, która z każdą sekundą potęgowała smród. Odór ludzkiego mięsa. Kręciłam głową w przerażeniu, a bynajmniej mi się tak wydawało. Według logiki, już dawno powinnam leżeć martwa. Ożywione lalki przemieniły się w krwistą maź, która spłynęła prosto na podłogę. Z każdej zostawał tylko szkielet, który także upadł. Wszystko otoczyło mnie wielką falą i realistycznym fetorem.
               Nie! NIE! PRZESTAŃCIE!!!
               Nagle zerwałam się do pozycji siedzącej. Szarpały mną silne spazmy szlochu, których nie umiałam powstrzymać. Serce dudniło mi jeszcze mocniej, niż kiedykolwiek w życiu. Rozszerzyłam oczy na całą szerokość, mimo to, nic nie widziałam przez otaczającą mnie ciemność. Nie mogłam złapać tchu, mając ciągłe konwulsje. Okiennice trzaskały mocno o ściany, a zasłony i firany, niemal dosięgały łóżka. Rwane przez dziki wiatr do niechcianego tańcu. Byłam u siebie. To tylko jeden z koszmarów. Mimo to, nie odetchnęłam. Rozbrzmiał potężny grzmot, a zanim następny i oślepiający błysk. Wrzasnęłam. Nie. Ja ciągle krzyczałam. Darłam się w niebo głosy, trzymając za głowę, próbując wyrwać włosy. Wciąż nie mogłam wciągnąć chodź odrobiny powietrza. Płuca wraz z gardłem piekły żywym ogniem. Skrzydła okna waliły w ściany. Wydawało się, że zaraz miały wypaść z zawiasów. Wierzgałam nogami, rwąc garściami włosy, które nie dawały za wygraną i wypuszczały tylko pojedyncze czarne nitki. Nie mogłam złapać powietrza. Desperacko próbowałam zaprzestać krzyczeć. Robiło się coraz głośniej. Gdy seria grzmotów ustała, przeraźliwy krzyk odbił się echem po podwórzu. Dusiłam się. Szarpały mną konwulsje. Nie mogłam przestać, chociaż już miałam dość. Chciałam odetchnąć. Chciałam złapać oddech. Miałam wrażenie, że trwało to wieki.
               Przez zamazany obraz dostrzegłam dziwne, kolorowe barwy, które niewyraźnie ukazały sześć sylwetek. Czułam jak na mnie patrzą. Mówili coś do siebie. Nie obchodziło mnie to. Walczyłam o powietrze. Wyciągałam błagalnie ręce, jednak oni dalej się nie poruszali, ale rozmawiali. Słyszałam delikatny szmer szeptu, gdzieś pomiędzy moimi krzykami.
               — Doprawdy. Co za utrapienie. Bezwartościowe ludzkie ścierwa są takie słabe — usłyszałam zimny, męski głos blisko siebie, a następnie lodowatą rękę na czole. Złapałam ją, desperacko nie pozwalając jej odejść. — Spotka cię kara za obudzenie mnie, bezczelna dziewucho.
               Wydawało mi się, że nie rozumiałam jego słów. Z palącym świstem wciągnęłam powietrze. Łapałam każdy oddech, mimo, że każdy mnie bolał. Palił w płucach. Chwyciłam tkaninę sylwetki przede mną, która wydała z siebie zdegustowane prychnięcie. Nie obchodziło mnie nic, oprócz tego, że jego dotyk mi pomagał. Mocno zacisnęłam powieki, a także piąstkę na białej koszuli i rękę na czyjejś męskiej dłoni. Powoli dochodziła do mnie rzeczywistość. Otworzyłam oczy, dalej mocno dysząc. Napotkałam karcące, mrożące spojrzenie jasnoczerwonych tęczówek Reiji'ego. Rozszerzyłam z niedowierzaniem i rosnącym lękiem oczy. Serce wciąż waliło mi o żebra. Chciałam go odepchnąć, jednak z całej siły przycisnął mi lodowatą dłoń do czoła. Upadłam na wilgotną, wielką poduszkę. Widziałam w jego oczach... furię?
               — Idźcie już. Nie jesteście tu potrzebni — powiedział ze spokojem, beznamiętnym głosem. Wydawał się dziwny, w porównaniu z tym co wyrażało jego spojrzenie.
               — Ale Bitch-chan Dwa, czy na pe–
               — Natychmiast, Laito.
               Zdałam sobie sprawę, że zebrało się całe rodzeństwo Sakamaki. Wstrząsnął mną silny dreszcz zmęczenia i narastającego lęku. Chciało mi się spać. Chłód ręki Reiji'ego działał na mnie przerażająco kojąco. Drgawki minęły, krzyk, przerażające obrazy i cały hałas. Robiło mi się z każdą chwilą zimniej. Chciałam się przykryć. Chciałam zasnąć. Przede wszystkim już nie chciałam tego obrzydliwego dotyku. Nie mogłam go już znieść. Za szybo mnie uspokoił. Był dziwny. Bałam się go i pałałam do niego nienawiścią. Spojrzałam jeszcze ostatni raz na twarz mężczyzny. Bez okularów Reiji wydawał się bardziej...
               ... przystojny. S-spać...

♠ ♠ ♠   

               Miałam nadzieję na spokojny sen. Miałam w zamiarze spokojne życie. Chciałam być wolna. Jednak pozbawiono mnie wszystkiego. Po tym napadzie, gdy Reji przyłożył mi zimną rękę do czoła, z niemałą siłą, jakoś od razu odleciałam na drugi brzeg. Jednak nie mogłam liczyć na ukojenie. Pojawił się następny koszmar, na moje szczęście – lżejszy, ale bardziej upokarzający. Tym razem leżałam na ziemi, przywiązana pasami, które raniły moją skórę, zdzierając ją do krwi. Następnie wśród skaczących gałek tańczyli wszyscy bracia Sakamaki, którzy kolejno podchodzili do Yui tanecznym krokiem, bujając się na boki. Jakby mogło to w jakikolwiek sposób przyciągnąć. Wbijali się w jej szyję i ręce swoimi kłami, które z łatwością przecinały delikatną skórę dziewczyny. Łkała, krzycząc z bólu, a ja nic nie mogłam zrobić. Do tego te gałki oczne, które wprost wyśmiewały się z mojej bezradności. Jednak to nie było tak złe, w porównaniu z tym co potem się stało. Stałam na wystawie, podziwiana przez ludzi. Byłam naga. Szlochałam, krzyczałam, nie mogąc się ruszyć, zakryć jakkolwiek. Po raz pierwszy tak dobrze przyjrzałam się swojemu nagiemu ciału. Nienawidziłam go. Byłam zażenowana patrząc na to ohydztwo.
               Zerwałam się gwałtownie. Moja twarz była w ogniu. Z powodu zgorszenia i łez, które nie przestawały płynąć. Musiałam pozostać dłuższą chwilę, żeby się uspokoić. Spojrzałam na zegar. Ku mojemu zaskoczeniu, było już po godzinie, w której wczoraj przyjechaliśmy z zajęć. Zdziwiłam się, że nikt mnie nie obudził. Odetchnęłam głęboko, chcąc się udać do łazienki i wreszcie zmienić ubrania. Były spocone, bo przyklejały mi się do skóry. Zirytowana, przeczesałam wilgotną grzywkę. Podeszłam chwiejnie do torby, wyciągając z niej potrzebne rzeczy.
               Po upływie niemałego czasu, wreszcie odnalazłam upragnioną łazienkę. Wyglądała na bogatą, jak pozostała reszta domu. Szczególnie umywalka, która była wyłożona chyba ze złotego marmuru. Na niej znajdował się płyn do mycia i mała roślinka. Nad nią wisiało lustro z ozdobną ramą. Na przeciw drzwi, umieszczona była biała wanna – dwa stopnie wyżej od reszty pomieszczenia. Koło niej stał większy, zielony kwiat. Za nią natomiast znajdowało się coś w rodzaju zdobienia na ścianie. Wszystko było przesycone kolorem ciemnego złota.
               I to okno naprzeciw wanny...
               Zamknęłam drzwi, przekręcając zamek. Spojrzałam w dół, na piękne kafle. Nie miałam siły dalej oglądać pomieszczenia. Pokręciłam szybko głową, co spowodowało tylko ból. Na umywalce położyłam ręcznik, ubrania na zmianę oraz kosmetyczkę z najpotrzebniejszymi rzeczami. Spojrzałam na krótką chwilę w lustro, oglądając bladą jak najbielsza mąka – twarz. Powstrzymałam się od splunięcia na swoje odbicie i gwałtownie podeszłam do wanny kilkoma krokami. Przekręciłam oba kurki, a następnie uregulowałam wodę – pozwalając jej płynąć głośnym strumieniem. Wzdrygnęłam się na myśl o tym, że musiałam się teraz rozebrać. Niechętnie złapałam dół koszulki, przeciągając ją przez głowę. Włosy zasłoniły mi pole widzenia, rozpadając się na wszystkie strony. Następnie zdjęłam buty i skarpetki, kopiąc je na bok. Ściągnęłam spodnie, pozostając w samej bieliźnie. Zatrzęsłam się z zimna, które pochodziło od tych pieprzonych, pięknych kafelek.
               Podeszłam po kosmetyczkę, wyciągając z niej gąbkę, mydło i płyn do kąpieli. Wlałam trochę białej substancji do wody, która od razu się zapieniła. Następnie zakręciłam kurki, nie chcąc marnować więcej cieczy. Skrzywiłam się, zdejmując pozostałość odzienia. Na chwilę, w odbiciu tafli wody zauważyłam siebie. Musiało mi się przewidzieć, bo piana była naprawdę gęsta. Przełknęłam słone łzy, razem z narastającą gulą w gardle i niemal wskoczyłam do wanny. Gorąca woda, poparzyła moją skórę. Wyciągnęłam ręce, które w jednej chwili stały się zaczerwienione. Zaśmiałam się ponuro. Jednak nie do końca wiedząc co mnie śmieszy.
               Po umyciu, szybko wytarłam powierzchownie ciało i włosy. Ubrałam białą bieliznę, skarpetki do kostek, czarną bluzkę z nadrukiem białego drzewa z rozłożystą koroną i równie ciemne, nazbyt obcisłe spodnie. Na nogi wsunęłam buty, które były rzucone w jednym z kątów. Zebrałam porozrzucane rzeczy, kładąc je koło zlewu. Zaczęłam układać wszystko do marnej kosmetyczki, bynajmniej pojemnej. Na ułamek sekundy, mój wzrok powędrował do lustra, ale dostatecznie szybko go powstrzymałam. Nie miałam siły, ani odwagi po tym wszystkim na siebie patrzeć. Zdawałam sobie sprawę, że to tylko sen, ale wszystko było tak realistyczne... Po prostu bolało, a patrzenie na swoje odbicie, było jak sypanie solą ran. Złożyłam ręcznik w kostkę, nagle słysząc głośny chlupot wody. W mgnieniu oka, obróciłam się w stronę dźwięku, przygotowując pięści do ewentualnej obrony. Automatycznie odskoczyłam do tyłu.
               Jasne, czego ja mogłam się spodziewać, a raczej kogo.
               Jeden z braci Sakamaki – Shu, postanowił ułożyć się w wannie całkowicie ubrany. Też początkowo taki był mój zamysł, ale naprawdę chciałam zmyć z siebie cuchnący odór koszmarów. Miał zamknięte oczy i słuchawki w uszach. No tak, teleportacja. Muszę o tym pamiętać. Już nigdy w tym domu nie rozbiorę się do naga. W życiu. Wypuściłam głośno powietrze, zdając sobie sprawę, że je wstrzymywałam oraz opuściłam bezwładnie ręce wzdłuż ciała. Wydawał się pokojowo nastawiony. Chciałam skorzystać z okazji i jak najszybciej się zmyć. Jednak słowa same wypłynęły mi z ust, zanim zdołałam je powstrzymać.
               — Shu-san... Jak to jest, że– że tak b-bardzo się różnicie? No wiesz... o-od siebie — zadałam właśnie najgłupsze z możliwych pytań w mojej kolekcji. Serce waliło mi niemiłosiernie o bolące żebra.
               Mojej głupoty to już nikt nie pobije. Brawo ja. Jesteś niepokonana Luna. Chociaż w czymś.
               — Hm... Ponieważ mamy inne matki — powiedział ociężale, nie otwierając oczu. — Ja i Reiji mamy jedną. Ayato, Kanato i Laito to trojaczki, a Subaru jest jedynakiem.
               Pokiwałam głową ze zrozumieniem. W sumie tego można było się spodziewać. Ciekawe jakie były ich mamy. Do tego ich ojciec musiał mieć mocne branie, albo... Prychnęłam, na co Shu leniwie otworzył do połowy jedno oko.
               — Dziękuję — mruknęłam, lekko się kłaniając i jak najszybciej zgarnęłam wszystkie rzeczy, biorąc nogi za pas.
               Wydawał się nagle nazbyt zainteresowany moją obecnością. W trakcie przypomniał mi się także nocny wybryk i nie bardzo chciałam o tym słyszeć od nikogo, a wszyscy – oprócz Yui – brali w tym udział. Poczułam wpływające ciepło na policzki. Tak bardzo chciało mi się płakać, a z drugiej strony czułam się winna, że jeszcze nie porozmawiałam z Komori. Wydawała się wtedy taka przygnębiona. Zanim zdążyłam się bardziej zastanowić, odłożyłam rzeczy do pokoju i udałam się do blondynki. Chwile później obie siedziałyśmy na jej łóżku. Mimo, że uśmiechała się do mnie odkąd tylko moja noga przestąpiła próg, wiedziałam, iż wcale nie było jej do śmiechu. Po prostu jakoś czułam jej obawy. W końcu sama je odczuwałam.
               Cholera, wygląda na to, że naprawdę potrzebuje rozmowy. A może jednak na odwrót...? 

               ........................

               2032 słowa

               autor-chan mówi: mam nadzieję, że to ff Wam się podoba i dotrwacie ze mną do końca. Heh, to jeszcze długo. Nudne? Następny rozdział 27-ego, tak sądzę. 

Następny rozdział